Ervaringen van Ruud in het NAD, deel 2
Hier ben ik weer met mijn volgende verslag.
Ik ben, voor zover mogelijk, al helemaal ‘ingeburgerd’.
De weg in de kliniek kent geen geheimen meer en de mensen om me heen ken ik ook al een beetje, ook mijn weekprogramma loopt lekker.
Zaterdag zijn we met een groepje naar Lienderheide geweest.
Dat was fantastisch! Smeltende sneeuw op de bergtoppen en om een meertje gelopen tussen de bergen in. Een prachtig mooi gebied! Dan is het echt genieten, het enige is dat je daar met allemaal ‘vreemden’ loopt en al je familie en vrienden ver weg zijn. Dan is er toch wel eens een gevoel van heimwee. Dan zou ik er iets voor geven om gewoon thuis een straatje om te gaan.
En zondag was het weer prijs, ik mocht mee naar Guarda.
Meestal wordt er voor zaterdag en zondag een rit ergens naar toe aangeboden.
Daar kan je voor inschrijven. We hebben 2 busjes. De ‘kleine’ bus heeft 9 plaatsen en de ‘grote’11 plaatsen. Niet alle therapeuten mogen een busje besturen in Zwitserland. Het hangt er dus vanaf wie er dienst heeft. Ook de kindergroepen gebruiken de busjes.
Als je voor zaterdag ingeschreven hebt en toestemming van de arts hebt, dan moet je voor de zondag op de reservelijst, zodat iedereen een kans heeft om in te schrijven.
Soms heb je mazzel, dan zijn er niet zoveel gegadigden en kan je allebei de dagen mee.
Dat was het geval dit weekend.
Guarda dus!
Het is een heel oud stadje waar allemaal 300 jaar oude huisjes staan.
11 uur 's morgens gingen we weg richting Davos naar de Fuela pas.
Dat is een prachtige rit met een fantastisch uitzicht. 
Davos ligt op 1560 meter en de pas heeft als hoogste punt 2380 meter. De weg ging dus al slingerend omhoog. Boven aangekomen waren we op en boven de sneeuw-grens.
De sneeuw was op de weg gesmolten, maar tegen de bergwanden nog volop aanwezig.
Mooie foto’s gemaakt.
Daarna doorgereden naar ’t plaatsje Guarda erg veel bochten naar beneden en veel, heel veel, bochten weer omhoog richting Guarda.
We hebben daar koffie gedronken en door het dorpje gewandeld.
Na een rustpauze weer in de bus van de kliniek via een andere route terug naar de Fuela pas.
Mooie invulling van deze zondag.
Maandag was het weer gewoon programma.
Eerst de ochtendwandeling.
Daarna Gvo van de Fysiotherapeut deze keer. Hij verteld over toch bewegen met de beperkingen die we hebben. En dan vraagt hij hoe we het thuis hadden zodat hij ons individueel tips kan geven. Want iedereen heeft zo zijn/haar mogelijkheden.
Verder vandaag nog fitness gehad. Dan is het, wat beweging betreft, wel weer genoeg.
Het is echt hard werken aan een betere conditie. Het is soms echt te gek om dingen te kunnen die ik thuis voor geen meter meer kon.
Het is weer dinsdag en dus verplicht wandelen. Zoals ik jullie al verteld heb, zijn er verschillende categorieën. Niet iedereen kan even veel. Er stond weer een mooie wandeling op het programma.
Het plaatsje Wiesen, een heel klein dorpje voorbij Davos. Er gaat een tunnel door de berg van 3 km. Er omheen gelopen, wat wij gedaan hebben, was 4.5 km.
Mooie wandeling, veel gezien en ook foto’s gemaakt om het later nog eens te beleven.
Ook al beschrijf ik niet iedere dag, dat wil niet zeggen dat ik de andere dagen niets doe.
Elke dag heb ik een vol programma, maar gelukkig hebben we het weekend om uit te rusten!
Zaterdag had ik zo’n rustdag. Nou….rust! We hebben op het terrein van de kliniek een midgetgolfbaan. Daar gingen we smiddags maar eens een balletje slaan.
Ik heb verpletterend uitgehaald met 40 punten over 16 holes! Dat is volgens mij 2.5 slag per hole. De drie hole in one’s bracht dit gemiddelde op deze stand. Dus mijn dag, met deze overwinning op zak, kon natuurlijk niet meer stuk!
Vandaag, zondag, was er weer een speciale wandeling. We zijn naar een berg in de buurt gegaan, de Rihnerhorn, en konden dan vanaf de berg naar het plaatsje Monstein lopen. Dat is een wandeling waar 2,5 uur voor staat.
Om 13.00 uur omhooggegaan naar 2040 meter met de gondel.
Daarboven wat gedronken en na enige uitleg over bereikbaarheid met de uitgereikte mobiele telefoons mochten we met z’n tweeën op pad gaan. Het is de bedoeling dat je je eigen tempo loopt en mijn maatje en ik hebben ongeveer het zelfde tempo dus lopen we samen.
De wandelroute naar Monstein begint aardig vlak maar na wat bochten kwam er toch ook wel wat vals plat.
Licht tot steil stijgend afgewisseld met vlakke stukken en wat meer dalende stukken.
Dit omhoog en omlaag gaan duurde ongeveer 2 uur en we gingen over stronken, keien, bospaadjes en bergweggetjes.
Erg mooie wandeling, veel foto momenten gepakt en vooral goed voor je kijken,
om niet te vallen/struikelen.
Daarna ging het erg stijl naar beneden een hoogteverschil van 400 meter.
We hebben er in totaal 3 uur over gedaan, ik was best een beetje trots op mezelf.
Vanuit Monstein met het openbaar vervoer weer terug naar de kliniek.
Ik had wel erge moeie benen, gelukkig werd dat na een nacht slapen weer beter.
Vandaag iets heel leuks gedaan! Want, ik krijg morgen visite! En dus wilde ik even het hotel
bekijken dat ik voor mijn familie had geboekt. Dat soort zaken moet je na de therapieën doen, dus het was na 15.00 dat ik op pad ging.
Het hotel ligt in Klosters Dorf en ik moest er met de trein naar toe.
Via Wolfgang was geen succes, de trein die daar stopte ging om 17.30 uur pas.
Dus ik met de bus naar Davos Dorf daar de trein naar Klosters – Dorf genomen.
Het was inmiddels al kwart voor vier toen ik het station van Klosters platz voorbij reed en verwachtte dat daarna Klosters-Dorf zou komen en dat ik daar zou uitstappen.
Nou kwam inderdaad het station Dorf, maar helaas ging het letterlijk aan mij voorbij!!!
Deze trein bleek een sneltrein te zijn die dus NIET in Dorf stopte.
Ik reed mijn bestemming voorbij om maar bij de eerste stop weer uit te stappen en dan de stoptrein terug te pakken. Zo zie je nog eens wat van de omgeving, toch?
Al met al was ik pas om 17.30 uur in het hotel!
Gelukkig was alles prima in orde en kon ik met de bus naar Klosters-Platz. Daar toch maar op de stoptrein naar Davos gewacht zodat ik in Wolfgang kon uitstappen.
Vanuit Wolfgang naar de kliniek lopen is alleen maar dalen dus was ik 10 minuten later eindelijk weer op mijn kamer, het was inmiddels 19.00 uur en ik was een hele ervaring rijker!
Vandaag is het donderdag en vanavond komt MIJN FAMILIE!!!!
De wandelingen zijn altijd in drie categorieën ingedeeld. Licht, iets zwaarder en zwaar.
Ik heb met het oog op de komende familie vandaag voor de minder zware wandeling gekozen, dat was alleen maar dalen. Was wel een leuke wandeling met nog echte sneeuw op ons pad.
En s’avonds om kwart voor zeven waren ze er!!!!
Dorien, mijn vrouw, en Elske, mijn schoonzus, en Aad, mijn broer, kwamen gezellig op visite. Ik stond ze natuurlijk beneden op te wachten! Ze hadden een rit van 12 uur achter de rug, dus waren ze wel aan wat koffie toe! Maar natuurlijk het belangrijkste eerst een innige omhelzing! Dat hadden we wel nodig na 6 weken!
Aad heeft de auto geparkeerd en via de achter ingang gingen we naar binnen. Met de lift naar boven naar mijn kamer waar ze een lekker bakkie koffie kregen en even uitgelegd hoe het hier zo’n beetje allemaal toegaat.
Aangezien ze ook nog moesten eten, zijn we Davos in gereden en hebben een bistrootje opgezocht en heerlijk zitten smullen!! Wat smaakt het toch anders als je met je eigen familie aan tafel zit! Fijn om weer met Dorien, en Aad en Elske natuurlijk, aan tafel te zitten, dat had ik eerlijk gezegd wel gemist.
Dorien, Elske en Aad waren blij verrast dat ik de volgende dag een vrije dag had genomen.
Dit had ik op dinsdag al aangegeven bij doctoren en verpleging en er was toestemming voor gegeven. Dat was dus een extra dag met mijn Dorien en Elske en Aad.
Daarna zijn ze naar Klosters gereden, om lekker te gaan slapen.
De volgende dag werd ik opgehaald door Aad en hebben met z’n vieren ontbeten in Klosters Kurhouse Sporthotel. Na een stevige maaltijd kwamen de plannen op tafel.
De vrijdag met z’n allen weg en Aad en Elske vonden het wel een goed plan om zaterdag iets z’n tweeën te gaan doen zodat Dorien en ik ook samen op pad konden. Dat was natuurlijk een geweldig plan!
Na een leuke en interessante treinrit zijn we vrijdag de Rihnerhorn op geweest, met de gondel naar boven is altijd leuk.
Boven hebben we wat gedronken,gegeten en een rondwandeling gemaakt.
Daarna weer met de gondel naar beneden en zijn we langs het meer van Davos gelopen.
Eekhoorntjes gevoerd en aangeraakt, vogels ontweken die ook wel een stukje brood wilden.
En daarna met de trein weer naar Klosters Platz en met de bus naar Dorf.
Lekker gegeten in het hotel en daarna weer terug gebracht naar de kliniek om te slapen.
Een heerlijke dag!
Zaterdag werd ik niet opgehaald maar Dorien werd naar de kliniek gebracht om lekker met z’n tweeën de dag door te brengen. Elske en Aad gingen de Jakobshorn omhoog, met een grote gondel, naar 2590 mtr.
En Dorien en ik gingen naar de top van de Parsenn, 2682 mtr, met een bergbaan (een treintje). Op een tussenstation overgestapt op een ander treintje om een nog hoger gelegen gebied te bereiken.
Dat was erg genieten, steeds hoger gingen we en boven aangekomen keken Dorien en ik onze ogen uit! Zo mooi! Adembenemend was het uitzicht. Allemaal bergtoppen, enkele nog met sneeuw. Wij hebben de tijd genomen om dit moois te bekijken, hebben wat gedronken en gegeten, rond gelopen en de terugweg besproken.
Twee uur lopen en tegelijk afdalen of een uur lopen redelijk vlak en dan een uur afdalen naar een andere, lagere berg de schatzalp.
We kozen voor de eerste optie, achteraf ook de beste maar zeker niet de makkelijkste, bleek wel onderweg.
Ruim anderhalf uur steil naar beneden en dat was dus echt zwaar voor Dorien, zelf was ik toch al wat getraind bleek wel want de volgende morgen had ik nergens last van!
Maar op karakter zijn we, na nog een stukje klimmen, toch naar de Schatzalp gelopen.
In totaal 2,5 uur gelopen om op de plaats van bestemming aan te komen.
Daar zijn we met weer een treintje, steil naar beneden gegaan, het leek meer op een lift zo steil was het. Een mooi avontuur afgesloten met een lekker 4 gangen diner in het hotel in Klosters
Vandaag een vervelende dag, de visite ging weer op huis aan maar gelukkig wel met de wetenschap dat er nu nog maar 6 weken over waren van de 12.
Om half 10 s’morgens vertrokken ze en om haf 10 s’avonds waren ze weer veilig thuis.
Het is geweldig om je familie te zien, maar moeilijk om ze weer weg te zien rijden. Je zou zo stiekem wel in de kofferbak willen stappen! Maar we weten waar we het voor doen, op naar de laatste 6 weken!!!!
Tot de volgende keer!
Groeten, Ruud
Voeg reactie toe
Stuur dit artikel naar iemand:
Dit artikel is geplaatst door Margot Stoker op 10/06/2010. Het is tot nu toe 359 keer gelezen.
